همه چيز از يک انفجار بزرگ شروع شد! بنگ...! بعد ايران سعی کرد هسته ای بشود ...!

- بهترين حالت برای تصور شرايط موضوع هسته ای ایران اين است که صحنه را به صورت یک "رینگ بوکس" تصور کنید و  ایران و آمریکا را در هیبت دو مشت زن (البته طبعا با وزن و قیافه های متفاوت!)  به عنوان دو بازیگر اصلی قصه در نظر بگیرید.

- دیگر بازیگران معادله هسته ای ایران یعنی: "روسیه، چین و اروپا" را به صورت چند داور یا عوامل صحنه! فرض کنید،  ما از سال 82 وارد این رینگ شلوغ شدیم و  البته دعوای اصلی از همان اول بین  "ایران و آمریکا" بود و همه هم این را می دانستند.

- تا قبل از صدور قطعنامه 173۷،  چین و روسیه و اروپا سعی یا وانمود می کردند که این دو مشت زن را از هم جدا کنند و با بکار گرفتن تلفیقی سیاست هایی چون: ‌واسطه گری و نازکشی،‌وقت کشی، میانجگری و تهدید و تطمیع و.. سعی کردند شرایط درگیری و بحران دفعی و ناگهانی  را به حداقل برسانند، در عین حال از هردو رقیب اصلی برای خود، امتیاز هم بگیرند...این وضع سه سال دوام آورد.

- اما با تصویب قطعنامه اخیر، ناگهان همه آن واسطه ها و بازیگران فرعی، از رینگ خارج شدند و "ایران" ماند و "آمریکا" و یک "رینگ" خونین و البته خالی!

* توضیح ضروری: آمریکا بیست و هفت سال به دنبال همین صحنه بود: یعنی ما و رینگ خالی و خودش، تا قبل از قطعنامه 1737، این آمریکا بود که به جلب حمایت چین و روسیه برای گیر انداختن ایران نیاز داشت...ولی الان این چین و اروپا و روسیه هستند که فرضا " اگر" بخواهند ایران را از این رینگ خونین خارج کنند، باید آمریکا را راضی کنند چون اگر همه کشورهای عضو شورای امنیت هم چنین بخواهند ولی "فقط"  آمریکا، ‌مخالف باشد، پرونده همچنان در رینگ خونین باقی خواهد ماند.

***

-هفته های  آتی،‌یکی از سرنوشت سازترین مقاطع تاریخ پرونده هسته ای است، بازتاب صدور قطعنامه از یک سو و  آثار شکست سنگین حامیان دولت در انتخابات 24 آذر به سرعت باهم ترکیب  شده و خود را نشان داد و موج تازه ای از مخالفت ها با احمدی نژاد برخاست و اولین و بارزترین چیزی هم که مورد هدف قرار گرفت: "سیاست هسته ای احمدی نژاد" بود که من اسمش را گذاشته ام: پوپولیسم هسته ای" (منظورم از پوپولیسم هسته ای دقیقا همان گفتمان  "قطعنامه شورای امنیت، کاغذ پاره ای بیش نیست و اثری ندارد و لجن است و ..." می باشد)

عکس تزيينی است!

- تا پیش از صدور این قطعنامه ناجور   ، باز بودن نسبی فضای دیپلماسی و چانه زنی  برای ایران و اثر دلگرم کننده و عوام پسند پوپولیسم هسته ای احمدی نژاد (مبنی بر اینکه شورای امنیت هیچ غلطی نمی تواند بکند) و عدم وجود فشار واقعی و ملموس ناشی از قطعنامه های قبلی و به خصوص  سیاست های رسانه ای رسمی(صداوسیما) اجازه نداده بود که افکار عمومی از ابعاد واقعی  موضوع و خطر مطلع شوند و چشم انداز این رینگ خونین فقط برای اقشار محدودی از جامعه و اصحاب رسانه روشن بود، اما مهمترین نکته و بازتاب  ناراحت کننده قطعنامه اخیر این بود که این فضا را عوض کرد: یعنی اولین فشارها و محدودیت ها و خطرات بلافاصله خودش را نشان داد ، این بار "عموم" رسانه ها -به خصوص رسانه های داخل نظام-قضیه را جدی گرفتند و طبعا خیلی زود خواهد بود که این موج به آحاد مردم هم منتقل شود.

-یک خصوصیت قابل توجه  ما ایرانی ها یا شرقی ها این است که تا خطر یا تهدید "ملموس" نشود، آن را باور نمی کنیم و عکس العمل نشان نمی دهیم که البته  این بخاطر فقدان تفکر و نهادهای استراتژیک و رصدگر  در جامعه و "غرور شرقی و شهرستانی!" ماست، در همین راستا، ميتوان با بررسی قرائن و شواهد، پديده جدید و قابل تاملی را در  شرایط جدید هسته ای ديد و آن ‌ ایجاد یک "عقلانیت حداقلی -اضطراری" در خصوص موضوع هسته ای در برابر پوپولیسم هسته ای است( البته احمدی نژادی ها بسيار تمايل داشته و دارند که با استفاده از بحرانی شدن موضوع هسته ای و بهانه عدم ايجاد تفرقه و اختلاف، مخالفان گسترده دولت را ساکت و منزوی کنند ولی ظاهرا جريان برعکس شده)

-به نظرمی رسد اکثریت جریان اصولگرا، کلیت اصلاح طلبان و دوم خردادی ها،محافظه کاران، اقشار سنتی،  نخبگان،‌سیاسیون و احزاب،‌ رسانه ها، روشنفکران،  فعالان اقتصادی بخش خصوصی، اصناف و بازار ، تحلیلگران امنیتی ،  ‌اپوزسیون و ...ا(همه به جز پوپولیست-بنیادگراها) هرکدام با تحلیل و نياتی "متفاوت" ، اجماعی رنگارنگ و باشدت و ضعف گوناگون، ولی واحد،  در داخل و خارج از نظام ساخته اند و "همه"  به این "عقلانیت حداقلی-اضطراری" رسیده اند که ادامه وضع موجود و تداوم سیاست های احمدی نژادی در موضوع هسته ای و قرار گرفتن در ریل قطعنامه ها،‌ بسیار خطرناک بوده و ثمری جز نابودی و اضمحلال کشور ندارد.

- مطالعه و حتی تکثیر سرمقاله بسيار مهم روزنامه جمهوری اسلامی در روز دوشنبه هجدهم دی را به شدت به شما توصیه می کنم يک جمله اش را بخوانيد: نوع تبليغاتي كردن مسئله هسته اي در سخنرانيهايتان بگونه ايست كه به مخاطب القا مي كند شما خداي ناكرده براي سرپوش نهادن به برخي كاستيهاي دولت مساله هسته اي را چنان برجسته مي سازيد كه اشكالات دولت ديده نشود (جالب است که سایت های حامی دکتر احمدی نژاد بلافاصله موضع گیری کردند و "روزنامه جمهوری اسلامی" را هم در خط انگلیس! توصیف کردند + )

لاريجانی و احمدی نژاد در سفر اول نيويورک در هواپيما

-از طرف دیگر، به احتمال زياد،  موج جدید تورم و گرانی در آستانه سال نو در راه است و این موج بعلاوه بازتاب های اقتصادی -سیاسی- رسانه ای قطعنامه و تحریم یاعث می شود، عقبه ایجاد شده در طول دوسال اخیر برای محمود احمدی نژاد در شهرهای کوچک و روستاها(ثمره سفرهای استانی) هم بر باد رود، وخامت اوضاع برای احمدی نژاد منحصر به این نیست، حامیان احمدی نژاد به خوبی می دانند که وضعیت آنها در انتخابات مجلس هشتم قطعا بهتر از انتخابات 24 آذر نخواهد شد (اگربخواهند با تابلوی مستقلی چون "حامیان، رایحه خوش خدمت و ..." بیایند، همان آش و کاسه و تراژدی 24 آذر برایشان به طرز ماهرانه تر و بدتری تکرار خواهد شد) همانطور که گفتیم رسا در این شرایط تنها منبع قدرت جریان احمدی نژاد (همانطور که در  اينجا بررسی کردیم )جریان فکری-عملی  آیت الله مصباح یزدی و حامیان ایشان است.

-خوب با این مقدمات، باید از خود سئوال کنیم که "چه خواهد شد؟" به نظر می رسد متاسفانه یا خوشبختانه،‌گزینه های متعددی وجود ندارد: یک گزینه ساده دلانه که دوم خردادی ها و اقلیت مجلس هم آن را کلید زده اند و ممکن است در صورت لج بازی و تدوام بن بست ،دامنه حامیان آن افزایش پیدا کند، رای عدم کفایت سیاسی به احمدی نژاد است، احتمال تحقق این گزینه به دلایل مختلف و عدیده کمتر از 20 درصد است.‌

-آن اجماع حداقلی (که اشاره کردیم ایجاد شده) در داخل حاکمیت، مصداق مشخص و روشنی دارد:گزینه بعدی که به نظرم محتمل تر است،‌ گزینه ای است که می شود اسم  آن را "احمدی نژاد منهای هسته ای " گذاشت، ‌به این معنی که دکتر احمدی نژاد،‌رئیس جمهور می ماند، از او در برابر موج ناراضایتی ها و ناکارآمدی ها و حملات مخالفین حمایت می شود، ولی در مساله هسته ای،عملا احمدی نژاد "ممنوع المنبر و ممنوع الورود" می شود و داستان هسته ای کاملا به دکتر علی لاریجانی ، دبیر شورای عالی امنیت ملی سپرده شده و با تکمیل فرمول توافق "لاریجانی-سولانا " موضوع هسته ای را در آخرین مهلت باقی مانده، فیصله دهد( البته این فرمول چندی قبل در آستانه حل بحران هسته ای بود ولی ...!) یکی از دلایل عصبانیت حامیان احمدی نژاد از محسن رضایی،‌حمایت رضایی از فرمول "لاریجانی" در موضوع هسته ای است.

 -باید منتظر تحولات هفته های آتی باشیم! همین! نظر شما چيست؟

*بازهم آرش عزيز، زحمت ترجمه اين متن طولانی را کشيد:

 The End of Nuclear Populism? What Is The Fate of The Nuclear Dossier

The before-mentioned unity has one clear meaning: the next possible option, which is more likely in my understanding, can be called “Ahmadinejad minus nuclear affairs”. This means that Dr Ahmadinejad will remain as the president and will be supported against discontent and inefficiency and opponents’ attacks. However, he will banned from talking about and interfering in the nuclear affairs. This way, the nuclear story will be left to Larijani, the speaker of the national security council, to complete the Solana-Larijani formula and solve the nuclear problem in the last available moments (this formula was solving everything a while ago, but … [Ahmadinejad disrupted it])  

***

-تاريخ هفته اين هفته: جلد دوم و سوم خاطرات آقای ری شهري، اولين وزير اطلاعات جمهوری اسلامی توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شد و خواب و خوراک را از ما گرفت تا تمامش کرديم! کتاب دارای عناوين جالبی مثل:جريان ناخدا افضلی و محاکمه سران حزب توده و بمب گذاری های منافقين و ...است، در يک بخشی از اين خاطرات آقای ری شهری که از اختلافات سياسی در کشور نگران بوده دستور تدوين يک بولتن مخصوص به نام بولتن اختلافات را در وزارت اطلاعات می دهد، از اين بولتن فقط يک نسخه برای امام تهيه می شود، عکس العمل ايشان بعد از ديدن بولتن فوق سری اختلافات خواندنی است:

-فرمانده پسنديده(يکی از بهترين بلاگرهايی که می شناختم) با نوشتن شرح مفصل و خواندنی از جريان آشنايی اش با اينترنت،  از دنيای مجازی خداحافظی تلخی کرده است، از همين تريبون می گويم: حاجی ! برگرد!

خوره بنزين است...قبول! اگه به خرج بيفته، پدر صاحب بچه رو درمی ياره... قبول! لوازمش پيدا نمی شه، گرونه، اينم قبول...! ساخت استکبار جهانی است... ولی ...لامصب عندشه! صدای موتورش (وقتی سوارش باشی) يه حس آرامش بخش و ابهت گونه و خاص داره! مثل نعره شير در قفس..اونايی که اين حرف منو قبول دارن-به خصوص در مورد تجربه صدای موتورش- و کلا با بليزر حال می کنن، ‌کامنت بذارن و از احساسشون بگن!(کلاش رومانتيک می شود!)

بليزر مهربون و سرپا+ يک جاده خوب و آرام (چالوس، گردنه حيران، آستارا-آستانه اشرفيه، اتوبان قم، رشت -انزلي،) +  اين يا اين(!)

سلام! به اين اعلاميه جالب توجه کنيد:

-دفتر ارتباطات و مطالعات راهبردی هادی ساعی ! طی اعلاميه ای ضمن تکذيب خبر ديدار هادی ساعی و ساير اصلاح طلبان منتخب شورای شهر با دکتر احمدی نژاد، رئيس جمهوری اعلام کرد: آماده است که قبل از درج هرگونه خبری راجع به آقای هادی ساعی در صورت هماهنگی رسانه ها، مراتب صحت موضوع را در اختيار رسانه های محترم قرار دهد!

-دفتر ارتباطات و مطالعات راهبردی هادی ساعی! با ساختن اين "نهاد"،  يک  "تکنواندوکار " می شود " اصلاح طلب!" به همين سادگی...! چقدر قلابی بودن بد است!

-ناخودگاه ياد يک حکايت تاريخی افتادم که استاد بادامچيان در مورد مهندس بازرگان در نشريه شما ، گفته بود: در دور اول مجلس شورای اسلام(۱۳۵۹-۶۳) مهدی بازرگان هم به عنوان نماينده تهران حضور داشت، در جريان وقايع سال شصت و ترورهای منافقين و ...فضای شديد عليه بازرگان در مجلس ايجاد شد  به طوری که حتی پاسداران محافظ مجلس هم موقع وارد شدن وی و دوستانش به مجلس، شعار "مرگ بر بازرگان" سر می دادند و خلاصه در نماز جمعه و صداوسيما و تظاهرات و ...اوضاع همينطوری بود، يک بار يکی از خانمهای نماينده رفت پشت تريبون مجلس و شروع کرد به فحش دادن به بازرگان و ليبرالها و ...بازرگان هم خنده ای کرده بود و به اطرافيانش گفته بود: کسی که به ما ...بود، کلاغ ...دريده بود!

ارديبهشت-خرداد ۸۴ ما (خبرنگاران و عکاسان فارس-مهر و ايسنا) با يک اتوبوس آبی رنگ ولوو به همراه حاج باقر (نامزد آن روز و انشاءالله فردای! انتخابات رياست جمهوری) تقريبا دور ايران را زديم و گشتيم،‌ يکی از اين سفرها به ايلام بود، در  يکی از ستاد انتخاباتی در ايلام يک آقايی را ديدم که به شدت و به طرز ماهرانه ای شبيه ژان رنو، هنرپيشه معروف فرانسوی بود...خودتان ملاحظه کنيد:

ژان رنوی ايرانی و فرانسوی! تفاوت مثل سمند و پژو است!

-اما عجايب ايلام يا عيلام! به اينجا ختم نمی شود،‌اين تابلوی ورودی دانشگاه علوم پزشکی ايلام بود که در آن استاندار لباس دانشجويان پسر را معرفی کرده بود، نکته جالب ممنوعيت استفاده از عکس حشرات! و حيوانات روی لباس آقايان است، حالا ديگر پيامدهای منفی و  لابد تحريک کنندگی عکس حشرات روی لباس آقايان را شما پيدا کنيد، شايد اين تبصره برای جلوگيری از تحريک حشرات ماده موجود در صحن دانشگاه تنظيم شده باشد!

-اما بخش تاريخ هفته کلاش که مدتی بود تعطيل شده بود:

-تقريبا از ميانه فرودين ماه ۱۳۵۷، موج نارضايتی ها از رژيم شاه و شخص شاه، علنی و سراسری و البته رسانه ای شد،‌ واکنش های شخص شاه به اوج گيری اين نارضايتی ها و اعتراضات بسيار قابل تامل است و می تواند تحليل جالبی از شخصيت و شيوه نگرش محمدرضا پهلوی را به ما بدهد.

محمدرضا در مشهد با اشاره به اين درگيری ها و تظاهرات در شهرهای مختلف،‌اظهار نظر کرد: می ترسم به دين ما هم صدمه وارد شود،‌اگر مملکت را حفظ کرديم،‌دين را هم حفظ کرديم! خط رسانه ای مطبوعات رژيم در اين زمان،‌بزرگنمايی خطر کمونيست ها در ايران و منطقه بود(شيوه ای که منجر به کودتای ۲۸ مرداد شد)

نمونه دوم:

-با اوج گيری هرچه بيشتر اعتراضات در ماههای خرداد و تير ۵۷،‌ شاه برخلاف سياست قبلی خود که سعی می کرد اغتشاشات را خطرناک و مخرب به دين و مملکت جلوه دهد، عوض کرد و ‌اين بار سعی کرد اين اغتشاشات را طبيعی جلوه داده و نتيجه اعطای آزادی او به ملت عنوان کند اين سياست، هواداران رژيم را متزلزل تر از گذشته کرد، ‌امام هم بلافاصله طی سخنان شديدی آن سخنرانی معروف: تو غلط می کنی که می گويی به مردم آزادی داده ای..را گفت که موجب شد اين حربه شاه هم نتيجه عکس بدهد.

- نکته جالب تر اين بود که مطبوعات دولتی با همين سياست آزادی کاملی برای انتشار اخبار مربوط به امام و مخالفان سياسی يافته بودند که در نهايت نه تنها شور و اشتياق مردم برای سرنگونی رژيم شاه را کاهش نداد، بلکه به گسترش دادن فضای انقلابی در کشور منجر شد، بررسی دليل ناکارآمدی و شکست  سياست سوپاپ اطمينان کردن مطبوعات برای نجات رژيم شاه خود بحث مفصلی می طلبد...نکته مهمی که به نظرم می آيد اين است که شاه همه توجه اش برای جلب مخالفين بود و هيچ استراتژی و برنامه و هدفی برای تثبيت و نگهداری موافقان و حاميانش نداشت و ..همين ضعف او را در برابر مخالفين شديدتر کرد. 

-اين گيف جالب در مورد اعدام صدام را ببينيد.

-عباس عبدی به تحليلی که در مورد وقايع دانشگاه پلی تکنيک و سخنرانی احمدی نژاد نوشته بودم،‌لينک داد، نظرات و کامنت های جالبی هم خورد .