- آخرين روز نمايشگاه مطبوعات، خسته و کوفته و بی حال در غرفه نشسته باشی که يهو محمد هاشمی از جلويت رد شود و او را دعوت کنی و او هم قبول کند! حقيقتش تا قبل از اين فکر می کردم، محمدهاشمی يه آقازاده يا شبه آقازاده است با همه خصوصيت هايش! خشک و متکبر و ... ولی ظاهرا اينجوری نبود، محمد هاشمی شوخ و صريح و بامزه و البته خوش حافظه بود،  شايد حدود يک ساعت و نيم گپ زديم،از عملکردش در دوران صداوسيما و اون قضييه اوشين و سريالهای آن دوره تا حتی اين سئوال آيا حضرت اخوی شان- از اينکه برخی خلق الله صدايشان را تقليد می کنند،‌ راضی هستند يا نه!!؟ خلاصه اينجوری بگم که در پسرخاله شدن موقت با بزرگان و حتی برادر بزرگان! لذتی هست که اين لذت در انتقام نيست!  برای نسل ما که تقريبا با محصولات صداوسيمای هاشمی بزرگ شديم، رودررو شدن با رئيس جعبه جادويی دهه شصت، واقعا جذاب بود، هاشمی خيلی از دست فارسی ها شاکی بود در قضييه انتخابات رياست جمهوري، می گفت عملا مصاحبه های منو )يعنی هاشمی رو!( تحريف می کردن...

- يه جای حرفهاش گفت: افتخارم در دوران مدیریت صداوسیما این است که برنامه ها و سریالهای " درجه یک" به مردم ارائه کردیم، نمونه کارهای آن دوران هنوز در خاطر مردم هست، مثل " امیرکبیر، هزاردستان، سریال امام علی)ع( و میرزاکوچک و آيينه" ما نمی خواستیم -مثل الان-به هر قیمت جذابیت ایجاد کنیم و به هر قیمتی مردم را پای تلویزیون بنشانیم.

-  اين کلمه به شدت دهه شصتی بدآموزی! رو خيلی به کار می برد و شديدا معتقد بود صداوسيمای امروز بدآموزی دارد(البته پربيراه هم نمی گه) ، مثل اخوی مهربون هم خيلی به واژه -ما- علاقه داشت، هاشمی گفت: ما بر اساس سوژه های فرهنگی و نیازسنجی جامعه برنامه می ساختیم، ما برای بازیگر شرایط داشتیم، اینطور نبود که هرکسی بتواند در صداوسیما بازیگر شود، یادم می آید یک طرح برای سریال آورده بودند به نام " خان کجور" ، طرح تصویب شد ولی من گفتم باید نام این سریال عوض شود، چون مفهوم "خان" یک دیدگاه مارکسیستی را به ذهن می آورد، گفتم که اسمش را بگذارند " کدخدای کجور" ، چون کدخدا نماینده دولت است و آن دیدگاه مارکسیتی در مورد همراهی خان و روحانی و ..پیش نمی آمد، ما اینقدر روی جزئیات مسائل حساسیت داشتیم تا کوچکترین مجالی برای بدآموزی نباشد.

(اون لحظات اول ، هی ياد اون فيلم تبليغاتی هاشمی می افتادم، دردانه عزيزم! فاطی مرا می پاييد! آسياب به نوبت! آقای هاشمی ! موسيقی می دانيد؟)

- بعدا بحث کشيد به بحث تحجر و ...که من اونجا فهميدم که اين بحث تحجر که ايسنای مهربون خيلی بهش علاقه داره هم بوی هاشمی می ده يه جورايی!  هاشمی گفت: بیشترین ضربه از تحجر را من در صداوسیما خوردم، در سال 1366 هجمه وسیعی علیه ما شد، در نماز جمعه و روزنامه کیهان و اطلاعات، تبلیغات شدیدی علیه صداوسیما شد، حتی آقای محمدی گیلانی  مرا را به اسم در خطبه ها، خطاب کرد و به انتقاد از صداوسیما پرداخت، خانواده شهید مطهری و باهنر را هم به قضییه کشاندند و در این شرایط نزد امام(ره) رفتم و گفتم : ما نمی خواهیم آخرت خودمان را به دنیای دیگران بفروشیم، اگر این حرفهایی که در مورد صداوسیما و من می زنند، درست است، من کنار می روم و اگر غلط است، شما وارد میدان شوید.

(عکس تزيينی است!)

(اين يکی هم تزينی است و برای رفع خستگی فضای بصری دوستان!)

- "این به خاطر دستگاههای قدیمی و خراب بیمارستانهای دولتی است، نگران نباشید اینجا همه چی مرتب است، شما فقط فیش را بپردازید، بیمارتان الان بستری می شود و همین امروز با دستگاههای اینجا پرتودرمانی اش می کنیم" . پیرمرد را در بیمارستان دولتی (...)  پرتو درمانی کرده اند، اما روی گلویش زخم شده است، خانواده نگران: حتما بخاطر دستگاههای خراب بیمارستان دولتی بوده است. به  بیمارستان خصوصی (..) می آورند، پسر پیرمرد، کارمند سازمان انرژی اتمی است، شک می کند، آزمایش می کنند، معلوم می شود : پرتو درمانی بیمارستان دولتی هیچ عیبی نداشته و جالب تر اینکه  بیمارستان خصوصی اصلا پرتو درمانی نکرده است(!) ، ادای پرتو درمانی را با دستگاه خاموش برای پیرمرد و خانواده اش درآورده اند،  تا لابد آن دو میلیون تومان که گرفته اند "حلال" باشد!

-اشک در چشمان دکتر حلقه می زند، سرش را می اندازد پایین :"خوب به من می گفتی! داروی مشابه ، ارزان تر تجویز می کردم، یه کاری می کردم خوب". افسر نیروی انتظامی به جای همسرش آمده، بغضش را فرو می برد ...چند لحظه "سکوت"...، همسر "آقای پلیس"  بعد از عمل آنژیوی قلب، فوت کرد و چهار تا یتیم روی دست شوهرش گذاشت، به یک دلیل ساده: "نداشتن".

-پرستار با بی حوصلگی نام را در لیست وارد می کند :" وقت شما برای پرتو درمانی، بیستم مهر" . بعد سرش را بالا می گیرد و به چشمهایت خیره می شود و با تاکید می گوید : "یعنی سه ماه و بیست روز دیگه" . اضطراب و کلافگی و ترس و تشویش را که در چشم ها می خواند، می گوید: می خواهید به بیمارستان خصوصی (...) معرفی تان کنم؟ همین فردا وقت می دهند ها ! . این "های" آخر حرف پرستار، حتما از سرطان، بیشتر روح و جسم بیماران را می خورد، نمی دانم پرستار مجبور است این "دیالوگ تبلیغاتی" را چند بار در روز بگوید...

-"پرتو درمانی"  برای شهروندان غربی انجام نمی شود، چون توام با "ریسک"  است و شهروندان این کشورها، در صورت هرگونه عارضه و مساله  می توانند شکایت کنند و غرامت بگیرند و پدر بیمه و دکتر و...را دربیاورند،  اما این "غربی های مهربان" با آغوش باز بیماران جهان سومی را پرتو درمانی می کنند! چون تعهدی ندارند، وانگهی علم (؟!) هم پیشرفت می کند ، حکایت موش آزمایشگاهی مجانی و کلی درآمد ارزی و ...!

-مطب دکتر...، ساعت 11 شب، دکتر به منشی سفارش کرده به شهرستانی ها زودتر وقت بدهد، کیک و شیرینی و چایی به سبک سلف سرویس چیده شده است، یک نماز خانه کوچک چوبی گوشه دیگر اتاق، 4 دکتر در این مطب، اول بیماران را ویزیت ابتدایی می کنند و بعد با گزارش اولیه می فرستند پیش دکتر، دور تا دور مطب پر از گلدان و تابلوهای نقاشی  است،  وقتی مریض ها می خواهند به منشی، پول ویزیت را بدهند، منشی به تابلوی روی میزش اشاره می کند و بلند می شود و می رود و سرش را با گلدانهای شمعدانی گرم می کند و این کار مدام تکرار می شود، اینجا ویزیت دکتر را بیماران ، هرچه قدر که دوست داشتند، توی صندوق می ریزند، این جمله را زیاد می شنوی :"مگر هنوز از این آدمها پیدا می شوند؟!"