سیاست نوعی کنش و حیات اجتماعی است که  اتفاقا بسیار شبیه است به حیات فیزیولوژیکی،‌همه ما در دوره دبیرستان و درس زیست شناسی خوانده ایم که شرط "زنده" بودن یک سلول یا یک موجود، "داشتن خاصیت ترمیم" و "دفاع" است،‌در سیاست هم دقیقا این قاعده حکفرما است.

سیاست واقعا چیز بی رحمی است( البته مردانه،چون تعداد زنانی که عمق سیاست را فهمیده باشند واقعا کم هستند!) کسی که این بی رحمی را نفهمد، اهل سیاست نیست،‌ سیاست در عصر حاضر هم به شدت همان تحوشی است که در یونان باستان جاری بوده است که اختلافات را با شمشیر حل می کرده اند، سیاست چون با قدرت همزاد و هم راه بوده است، خاصیت های زمانی و مکانی تاثیر چندانی روی آن نگذاشته است و همان طروات وحشیانه خود را در تاریخ حفظ کرده است، البته به مرور آن ظاهر خشن سیاست در قدیم، همه خشونت و وحشت خود را به باطن برده است، اما این اژدها همچنان زنده است ومی تواند در مدرن ترین بخش تاریخ بشر،دو جنگ جهانی و خانمانسوز بیافریند(جنگ اول و دوم جهانی)

سیاست ورزی مثل دویدن در میدان مین است،‌اولین گاف شاید آخرین گاف باشد،‌ این گاف می تواند یک اظهار نظر نسنجیده ،‌یک شوخی بی جا ، یک نگاه  ناصواب، یک حرف بی ربط و ..باشد،‌آدم در زمین سیاست باید وزن خود را بداند، حرفی که با سنجش وزانت همراه نباشد،‌نتیجه اش مسخره شدن و حذف شدن است، دقیقا به همین خاطر است که اهالی واقعی سیاست یعنی کسانی که حرفشان موثر است و نافذ و هنوز توانسته اند "باقی" بمانند،  بسیار بسیار انگشت شمار هستند.

دقیقا به همین خاطر است که "محافظه کاری" میوه سیاست کلاسیک است و جای دارد ابراز تاسف کنم که در ایران حقیقتا "محافظه کار واقعی" نداریم !

مردان سیاست خیلی راحت و یک شبه حذف می شوند،در یک آن از اوج به حضیض می افتند و معمولا دیگر بازگشتی برایشان متصور نیست،‌سیاست جزو خشن ترین اشکال خصومت و رقابت ،‌تنازع و تقابل روابط انسانی است.

سرمایه یک آدم سیاسی مثل برق و باد از دستش می رود، سیاست مثل بازی کردن و راه رفتن و دیالوگ گفتن در تاتری است که میلیونها نفر تو را می ببنند،اگر زیاد حرف بزنی، حذف می شوی،‌اگر کم حرف بزنی،‌حذف می شوی، اگر گنده گویی کنی،‌حذف می شوی،‌اگر کلی گویی کنی،‌ حذف می شوی! ماجرا وقتی پیچیده تر می شود که آدم سیاسی باید اهل ریسک هم باشد و سرمایه سیاسی خود را "خرج" هم بکند!

‌سیاست چون نسبت مستقیمی هم با توده مردم دارد، به همین دلیل در بسیاری از موارد بزرگان سیاست،‌ باید خود را با مردم هماهنگ کنند و حرف،‌مردم پسند بزنند؛ البته فرق ظریفی بین آدم سیاسی حرفه ای و عوام فریب پوپولیست وجود دارد، و آن  این است که آدم حرفه ای و با شرافت در عرصه سیاست، اول ایده و طرح نخبه پسند را پیدا می کند و بعد آن را با زبان مردم می گوید و ترجمه می کند، اما پوپولیست ایده هایش را از کف ذهن مردم و مستراح ذهن عوام پیدا می کند و همان را مطرح می کند و روی موج سوار می شود.

سیاست خود ویترین و دماسنجی از اقتصاد و فرهنگ هم هست،‌سیاست امروز مثل نبرد گلادیاتورهای روم باستان است،‌با این تفاوت به جای فرو کردن شمشیر رومی و نیزه در بدن یکدیگر، ‌خبر و رسانه را به مثابه سلاح در دست دارند و به آبرو و موجودیت طرف مقابل فرو می کنند! این را هم باید گفت که ‌بدنامی و خریدن ناله و نفرین مردم یکی از دم دستی ترین هزینه های سیاست است.

البته اهالی سیاست،از یک نظر مظلوم هم هستند،‌چون بیش از هر قشری در معرض دید مردم هستند،‌به خصوص لایه های آشکار سیاسیون، البته این جهنمی که توصیف کردم دلیل نمی شود تا آن ایده احمقانه اثبات شود که "سیاست یعنی پدرسوختگی محض و فریب و کثافت کاری) خیلی چیزها است که بی رحمانه و وحشی است اما الزاما بد هم نیست،‌خیلی ها نیت سالم دارند، می خواهند اصلاح کنند و ...اما حفظ شرافت در این میدان سخت و بی رحمانه البته مشکل و سخت است و افراد زیادی از عهده آن برنمی آیند.