...::کلاشینـکـف دیـجیتال::...
نیش کلاش از بهر کین نیست، اقتضای طبیعتش اینجوریه!
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
آرشیو وبلاگ
نویسنده: بهمن هدایتی - پنجشنبه ۱ تیر ۱۳٩۱
«محمد حسنی سیدمبارک»، دیکتاتور 84 ساله مصر اینک آخرین و البته ذلیل‌ترین لحظات عمر خودش را روی تختی در بیمارستان نظامی المعادی مصر طی می‌کند، ثانیه‌های کشداری از عذاب و ذلت که انگار دارد ذره ذره لذت قدرت و ریاست 30 ساله و آخرین رمق باقی مانده از جان را از دماغ فرعون مصر بیرون می‌کشد.

اما عجیب و جالب ـ بخصوص برای ما ایرانی‌ها ‌ـ این است که مبارک آخرین لحظات زندگی‌اش را در همان بیمارستانی به سر می‌برد که محمدرضا پهلوی در سال 1359 به میزبانی سلف مبارک ـ انورسادات ـ در آن بستری بود.

 


حالا این دومین شباهت انقلاب مصر با انقلاب ایران است، بعد از آن شباهت بزرگ و عجیب، پیروزی انقلاب مصر در 22 بهمن، عجیب‌تر آن‌که اگر مبارک چند روز دیگر در بیمارستان نظامی المعادی دوام بیاورد و آنگاه بمیرد، درست در همان زمانی از دنیا خواهد رفت که محمدرضا پهلوی در غربت و ذلت ـ در چهارم مرداد 1359 ـ چشم‌هایش را برای همیشه بر جهان بست.

شاید تنها شانس مبارک این باشد که می‌داند و مطمئن است بعد از مرگ، لااقل نظامیان مصر اجازه نمی‌دهند مثل قذافی، مردم با جنازه‌اش عکس یادگاری و فیلم موبایلی بگیرند. بیمارستان المعادی مصر حالا دومین شباهت انقلاب مصر و انقلاب ایران شده است؛ بیمارستانی که اکنون دیدن دارد و بیشتر به موزه شبیه می‌ماند تا بیمارستان!

خدا عذاب‌های مختلفی دارد برای آدم‌های مختلف، عذاب‌های خدا اینهاست: «الیم، عظیم، شدید و مهین»، دردآور و زیاد و شدید و... از این میان، یکی کمتر شنیده شده است: عذاب مهین؛ گاهی عذاب مخصوص و البته بسیار موثر خدا فقط همین است: وهن!... عذاب مهین! و این عذاب پایان تقدیر نامبارک محمد حسنی سید مبارک است.

بهمن هدایتی
عبدالله بن عبدالله بن عبدالله...بن آدم صفوه الله!
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من: