دوازدهم بهمن ١٣٨٧،‌حرم امام(بهشت زهرا) هم خوانی سرود: بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر...یه چیز دلخراش این بود که این بچه های گروه موزیک فکر کرده بودند من مامور  شده ام از درست خواندن سرود فیلم بگیرم، انصافا یکی از ابهت انگیزترین چیزهای دنیا،‌گروه موزیک نظامی است. 

این عکس،‌عکس محمود کلاری است...! شاید همین تیتر کافی باشد!

برای درک بهتر فضای عکس باید به حواشی تاریخی و زمانی آن توجه کنیم: این عکس متعلق به لحظاتی است که عکاسان روزنامه ها و خبرگزاری های معدود آن روزگار، در یکی از دفعات معدود،  اجازه یافته بودند در زمانی  تقریبا بین  یک تا دو دقیقه در اقامتگاه مخصوص امام خمینی حاضر شوند و با دوربین های آنالوگ از شخصیت اول کشور عکس بگیرند...‌

 محدودیت تکنیکی، تنگی وقت، استرس، شرایط خاص امنیتی و البته جو عاطفی-احساسی-کاریزماتیک قطعا زمینه ملموس واقعی این لحظات برای عکاسان بوده است که این آشفتگی به خوبی درک می شود، آنطور که می بینید همه عکاسان در این "ثانیه های طلایی و غیرقابل بازگشت" ،با شتاب و استرس ‌به امام خمینی نزدیک می شوند  و  فقط به گرفتن "عکس پرتره " از امام خمینی مشغول هستند، نکته جالبی که نشان می دهد عکاسان فقط مشغول عکس پرتره هستند این است که هیچ اعتراضی به آن دو روحانی که بالای سرامام خمینی ایستاده اند نمی کنند...

اما ...فقط یک عکاس،‌یعنی محمود کلاری است که بر همه این "اتمسفر" غالب شده و به جای صرف این ثانیه های طلایی برای گرفتن عکس پرتره، با سوژه یابی متفاوت ، انتخاب موقعیتی جدا و کادربندی متفاوت،‌قابی متفاوت آفریده و ثبت کرده است.

توجه کنید به تعجب و شگفتی یکی از عکاسان که به کلاری نگاه می کند!

‌ محمود کلاری عکسی گرفته که قطعا بیش از همه آن پرتره های معمول،‌ماندگار خواهد شد و بی جهت هم نیست که کلاری از معدود فیلمبرداران داری نگاه مولف سینمای ایران است که وارد ساحت کارگردانی هم شده است...

پوستر مربوط به نمایشگاه همین عکس(+)

-چقدر دیدن نبوغ آدمها لذت بخش است!

-چون خیلی ها می پرسند می گویم که این لینک های بالای کلاش مربوط است به سایت : WWW.Safirlink.com که دوستان می توانند با مراجعه مستقیم به آنجا،‌حالش را ببرند.