گفته‌اند که «اکثر أهل الجنّة البُله» یعنی اکثریت بهشتیان ساده دل هستند، اولش خب به آدم برمی‌خورد؛ به آن غیرت انتلکتوئلانه آدم(!) برمی‌خورد، ولی فهمش البته خیلی سخت هم نیست.

اکثریت بهشت خدا، مال همین بندگان ساده دل و عوام خدا است که عیال خدا هم هستند،همین مردم کوچه و بازار، همین‌ها که خدا هوایشان را دارد، بهشان ساده می‌گیرد، نذر و حرف عوامانه‌شان را قبول می‌کند، حتی با یک شب احیاء یا گریه بر حسین(ع) همه گناهانشان را می‌بخشد، خدا که فقط بنده فرهیخته نمی‌خواهد، خدا مال اینها هم هست و اینها کلا مال خود خدا...و اینها مگر اسمی جز عرفان دارد؟

در کنار همه انواع عرفان‌ها، کاذب و واقعی و هندی و ایرانی و سرخ‌پوستی و...یک نوع عرفان عوامانه - خالصانه هم هست و خواهد بود، از جنس همان حرف‌های شبان با موسی(ع) تا کامیون نوشت به شدت عارفانه و دوست داشتنی و البته کمی گلایه‌آمیز که: «ما هم خدایی داریم.»

این آپاراتی همجوار قبرستان نیمه متروکی در قم - که آدم را به شدت یاد همان شبان داستان موسی می‌اندازد- چه دارد برای خیرات امواتش جز همان «باد»؟ البته اینقدر ساده دل بوده که اصلا متوجه نبوده چه موقعیت کمیکی که با نصب این تابلو برای روزنامه چی‌ها و ملّالغتی‌هایی مثل ما درست کرده،ولی واقعا چه اهمیتی دارد؟

بهشت رفتن برای بندگان ساده دل خدا، یک بهانه کوچک و کمی خالصانه می‌خواهد، بهانه هم شاید همین باد خیراتی این آپاراتی باشد وهمین آپاراتی شاید، در بهشت به ریش ما بخندد!