اصولا عمامه چیز خوبی است، از نظر زیباشناسی یه هیبت و جذابیت خاصی به سر انسان می دهد و دوما ، عمامه عیوب سر اعم از کچلی و طاسی،‌موی سفید یا کم پشت،کوچکی یا شکل نافرم سر و... را پنهان می کند،‌عمامه اگر مشکی باشد،‌فروغ چشم را بیشتر می نمایاند و اگر سفید هم باشد پوست سبزه را پوشش می دهد!

عمامه یه جورایی مثل حجاب، یک مستوری جذاب برای مخاطب ایجاد می کند اینطوری که که آدم هی توی ذهنش طرف را بدون عمامه تصور می کند، البته عمامه بستن خودش هنری است ‌یکی از اسرار زیبایی عمامه بستن،‌گذاشتن چند پر دلبری از موی سر در جلوی عمامه است(البته اگر موجود باشد!)،‌اینها را گفتم که شرح این عکس کامل شود:

 این عکس را  رندانه! در ثانیه های قبل از شروع یک مصاحبه گرفتم در حالی که آقای میرتاج الدینی(نماینده سابق و فعلی تبریز) در حال مرتب کردن محاسن است و آقازاده ایشان(که رئیس دفترش هم بود)همزمان آن چند پر دلبری زیر عمامه ابوی را آرامش و آرایش می دهند که ابوی مربوطه خوش عکس تر باشند،‌آقازاده رسانه شناس به این می گن، البته بنده خدا نمی دونست من چند لحظه زودتر شاتر می زنم!

-اصل این مصاحبه را اگر حال داشتید بخوانید(+)

نکته:سی دی مجموعه هزاردستان را از میدان انقلاب گرفتم و لحظه دیدمش،به نظرم سریال هزاردستان از آن کادوهایی است که هر پدر یا مادری باید برای بچه اش بخرد،‌نسل ما هم بخرد و نگه دارد و بدهد به نسل بعدی.ارزش کار علی حاتمی را شاید ۵٠ سال بعد بفهمند که هیچ چیزی از تهران و خاطرات شهریور ٢٠ و ..نمانده باشد.

 دکتر غلامعلی حدادعادل، سیاست را از حضور در "اقلیت" مجلس ششم(1379-1382) آغاز کرد و در دومین زنجیره پیروزی های اصولگرایان، رئیس مجلس هفتم شد، حدادعادل با کسب آرای بالای مردم پایتخت، مولفه های اصلی و لازم تداوم ریاست بر مجلس هشتم را داشت و رایزنی هایی ابتدایی هم برای ریاست مجلس هشتم انجام داده بود، اما چند روز بعد از پایان مرحله دوم انتخابات مجلس، زمزمه های دیگری برخاست و این شروط لازم حداد به "کفایت" نرسید و نهایتا غلامعلی حدادعادل در رای گیری اکثریت اصولگرای مجلس با 61 رای در برابر 150 کرسی سبز ریاست پارلمان هشتم را به علی لاریجانی واگذار کرد. 

حدادعادل یک روز بعد، در آخرین مصاحبه مطبوعاتی در مقام ریاست مجلس هفتم، دلیل عدم تمایل منتخبان مجلس هشتم به تداوم ریاست اش را "مشی مستقل و تلاش برای تعامل با دولت" خود عنوان کرد، در توضیح و تفسیر این مشی مستقل چند نکته را می توان بیان کرد:

واقعیت این است که غلامعلی حدادعادل در ریاست مجلس هفتم، کدخدامنشی خاصی را بکار گرفته بود که با کدخدامنشی های سیاسی مرسوم و سنتی تفاوت داشت، ماجرا این بود که هرچند حداد با رای و تمایل نمایندگان مجلس هفتم به ریاست پارلمان رسید اما در تداوم این ریاست، توجه به نظرات و تمایل نمایندگان را "فاکتور اصلی" تداوم ریاست بر مجلس ندانست.

 حداد در دوره ریاست مجلس هفتم ترجیح داد که با ادغام شخصیت حقوقی و حقیقی ریاست مجلس ، یک تنه و به مدد توانایی ها خود، با نوعی نقش آفرینی خاص و مستقل از نمایندگان(به خصوص در قبال دولت نهم) ، مجلس هفتم را هدایت کند.

در واقع می توان گفت نمایندگان مجلس هفتم و منتخبان مجلس هشتم آنچه را که حدادعادل "خط مشی مستقل" نام نهاده بود را تصلب و غیرمنعطف بودن حداد در قبال تمایل و نظرات نمایندگان فرض کردند و آن را نفی کردند.

 از ابتدای روی کار آمدن دولت نهم، حداد عادل یکی از حامیان و هواداران اصلی دولت احمدی نژاد در مجلس شناخته شد، حدادعادل با مشی معتدل و فرهنگی خود، حتی مبدع سنتی سیاسی شد و در دوره انتخاب تا تحلیف محمود احمدی نژاد، یکی از ساختمان های مجلس شورای اسلامی را در اختیار رئیس جمهور منتخب قرار داد تا او ملاقات ها و دیدارهایش را در این مکان انجام دهد، حدادعادل بر طبق همان مشی مستقلانه خود، اعتقاد داشت باید با حمایت از دکتر احمدی نژاد به دولت وقت و مهلت داد تا موفق شود و در این راه، اعتراضات برخی از نمایندگان را هم برانگیخت.

 اما به تدریج در اواخر دوره هفتم، حدادعادل که رویکرد های خاص دولت نهم را در مواجهه با برخی تصمیمات پارلمان مشاهده می کرد و از سوی دیگر شاهد بروز روز افزون اعتراضات به تعامل بیش از حد خود با دولت بود، به مدل خاصی از ارتباط با دولت رسید که می توان آن را " تذکرهای رسانه ای- نامه نگاری" توصیف کرد.

 حدادعادل در ماههای آخر مجلس هفتم با تذکرهای علنی و نامه نگاری های رسمی و علنی، تلاش کرد تا آنچه را که مخالفانش "تضعیف نقش مجلس در برابر دولت" می نامیدند را جبران کند اما تحولات بعدی نشان داد که وی چندان موفق به تغییر این قضاوت نشد، ضمن اینکه این نامه نگاری ها و تذکرهای رسانه ای ، دولت نهم و حامیانش را به شدت آزرد.

 اما دکتر علی لاریجانی که نخستین منصب "انتخابی" خود را با "ریاست پارلمان" تجربه می کند، راه دشواری را در این مسیر دارد، از یک طرف نمایندگان و منتخبان مجلس هشتم که قول هایی چون "ساماندهی اقتصاد و مهار تورم" را به موکلان خود داده اند، توقع دارند که رئیس مجلس هشتم، نظارتی جدی بر عملکرد دولت داشته باشد تا بتوانند تورم را مهار کنند و از طرفی در جریان آرایش سیاسی منتهی به انتخاب رئیس مجلس هشتم، حامیان دولت برای کنار زدن حدادعادل، از لاریجانی حمایت کردند، لاریجانی که به دلیل ناهماهنگی با رئیس جمهور از کابینه خارج شد، امروز نه در درون دولت که در قامت رئیس قوه مقننه در کنار رئیس دولت قرار گرفته است.

حجت الاسلام سیدمهدی طباطبایی، نماینده مردم تهران در مجلس هفتم یکی از نمایندگان خوشنام و مورد وثوق مجلس است که سابقه نمایندگی در دور اول و دوم مجلس شورای اسلامی را هم دارد، آقای طباطبایی که از وعاظ معروف تهران هم هست، به دلیل بیماری و کسالت در دوره هشتم مجلس کاندیدا نشد،در آخرین روز مجلس هفتم( یکشنبه ۵ خرداد ١٣٧٨) از حاج آقا خواستم که یک یادگاری تصویری بدهد و خیلی کوتاه تحلیلش را از تفاوت مجالس اول انقلاب و مجالس فعلی ارائه کند که نتیجه اش این ویدئوی دو دقیقه ای شد که ثبت بشود در تاریخ این مرز و بوم به عون و قوه الهی !

بعد ازپایان انتخابات مجلس هفتم دردی ماه 1382برای نخستین بار در تاریخ پارلمان های بعد از انقلاب، اکثریت مجلس هفتم که به جریان اصولگرا وابسته بودند، قبل از آغاز به کار رسمی مجلس با برگزاری نشست ها و جلسات متعدد، فرایند طبیعی آشنایی، شناسایی و تعامل نمایندگان جدید (که معمولا تا مدتها وقت مجلس جدید را می گیرد) را انجام دادند و بدین وسیله مقدار زیادی در وقت و سرمایه خود صرفه جویی کردند.

دراین فرایند ترکیب فراکسیون اکثریت، هیات رئیسه و کمیسیون های مهم واصلی مجلس هفتم قبل از شروع به کار رسمی مجلس، آماده بود ومجلس هفتم به اصطلاح با موتورآماده و روشن وگرم وارد مسیر خود شد، .یکی از دلایل قوت و استحکام نسبی مجلس هفتم( لااقل تا سال 1384) را می توان همین شیوه مهندسی سیاسی دانست.

اما با برگزاری انتخابات مجلس هشتم به نظر می رسد همین رویکرد، ولی در شکلی کامل تر و کارآمدتر در حال اجرا باشد.

یکی از مسائلی که رقبای اصولگرایان بعد از ناکامی در انتخابات مجلس هشتم، روی آن به صورت استراتژیک حساب باز کرده بودند، اختلاف اصولگرایان برای انتخابات رئیس مجلس هشتم با دو گزینه " حدادعادل-لاریجانی" بود، هرچند که جرقه هایی از گسترش و تعمیق این اختلاف در هفته های اول بعد از پایان انتخابات نمایان شد، اما با رصد اخبار و گزارشها از درون اردوگاه اصولگرایان می توان به این نتبجه رسید که این اختلاف در همان مراحل آغازین خود " مهندسی" و "مهار" شد.

اما راهکار اصولگرایان برای مهندسی این اختلاف چه بود؟

در بیشتر نظام های پارلمانی جهان که ملهم از فضای حزبی هستند،عنوان "ریاست مجلس"  به عنوان "سخنگوی مجلس" شناخته می شود( Speaker Of Parlemant) اما در کشور ما به دلیل خلاء احزاب و نو بودن تجربه تحزب، ریاست مجلس شان خاصی داشته است که عملا بسیار فراتر از " سخنگویی پارلمان" است.

درهفته گذشته، انتخابات هیات مدیره موقت فراکسیون اکثریت مجلس برگزارشد ودکترعلی لاریجانی، منتخب مردم قم به ریاست  اکثریت مجلس هشتم برگزیده شد، فراکسیونی که اکثریت قاطع 70 درصدی مجلس شورای اسلامی را تشکیل می دهد، از سوی دیگر اخباری نیز مبنی بر توافق اصولگرایان برای ریاست حدادعادل نیز به گوش می رسد، بر اساس این مبنا، رئیس فراکسیون اکثریت را می توان درحقیقت درحکم "مغز" مجلس توصیف کرد، مغزی که درکنار"زبان" می تواند یک مجلس هماهنگ، قدرتمند و منظم را به نمایش بگذارند.

شیوه فوق را که می توان امتداد موفق تجربه مجلس هفتم دانست، درحقیقت، تولد مدل مدرن و جدیدی از شیوه تعیین رئیس مجلس  است،  امتیاز و نقطه قوت این شیوه در این است که اولا تصمیمات در درون مجلس گرفته می شود، چون انتخاب رئیس مجلس حق طبیعی نمایندگان است و حق نمایندگی نیزبه موجب قانون اساسی غیرقابل تفویض است، بنابراین حضور و دخالت مستقیم  احزاب و اشخاص و گروههای سیاسی خارج از مجلس در تعیین رئیس مجلس نمی بایست وجاهتی داشته باشد.

اما استفاده از راهکار "فراکسیون های  پارلمانی" را که می توان آنها را  "احزاب درون پارلمان" دانست، شیوه منطقی و معقولی برای هدایت مجلس است، تمرین فرهنگ سیاسی تحزب در درون پارلمان، می تواند در دراز مدت باعث سرایت فرهنگ کار حرفه ای سیاسی به بیرون از پارلمان هم بشود.

البته  باید توجه داشت که اصولا نقطه قوت مهم جریان اصولگرا، توان قابل توجه مهندسی سیاسی و اجرای مدل "تقسیم قدرت بدون تنش" است، این نقطه قوت از یک سو بخاطر پشتوانه سنتی و قدیمی نیروهای این جریان و به اصطلاح" ریش سفیدان" است و در درجه دوم به این خاطر است که اصولگرایان برخلاف اصلاح طلبان از فضای رسانه و عمومی برای وزن کشی سیاسی کمتراستفاده می کنند.

1) در آستانه انتخابات مجلس هشتم، سید حسن خمینی که نشان می دهد کم کم می خواهد بطور جدی و صریح وارد سیاست شود، در دیدار اعضای حزب مشارکت، صریحا به ردصلاحیت ها و به خصوص مسئله "حضور و دخالت نظامیان در انتخابات" اعتراض کرد.

 2) "اتوموبیل " این مرکب آهنین دلنواز اینقدر در جامعه ما مهم است که بخشی از شخصیت و به خصوص شخصیت سیاسی افراد با آن (به خصوص در بین عوام) سنجیده می شود، یکی از سایت های حامی دولت(نوسازی) در پاسخ به اعتراض حسن خمینی به ردصلاحیت ها و...با درج خبری تحت عنوان "راز لپ های گل انداخته حسن خمینی" از وجود یک "ب.ام.و" تشریفاتی منتسب به سیدحسن خمینی خبر داد.

این خبر کوتاه اینقدر برای حسن خمینی مهم بود که دفتر "یادگار امام" سریعا به آن واکنش داد و داشتن "ب.ام.و" را تکذیب کرد، حسن ناخودآگاه با ارسال شتابزده این پیام، "زمین بازی" را عوض کرد و طبعا بحث به جای موضوعی مثل ردصلاحیت ها و ..به "ب.ام.و" و "توهین به نوه امام" کشیده شد. ( نکته جالب دیگر این بود این بار اولی بود که دفتر حسن خمینی لقب "یادگار امام" را برای حسن بکار برد، این لقب پیشتر فقط برای مرحومان سیداحمد و سیدمصطفی خمینی بکار برده می شد)

 3) سایت نوسازی را به دلیل "توهین به حسن خمینی" به سرعت فیلتر شد، با فیلتر شدن نوسازی توسط مقامات مسئول؛ انتقاد صریح حسن خمینی -که تداوم آن می توانست پیامدهای گسترده تری داشته باشد- با مهارت "مدیریت" شد. حسن خمینی آچمز شد، نه معترض فلیتر شدن سایت شد و نه می توانست به انتقادات خود ادامه دهد، شکاف ایجاد شده در همان روزهای اول تولد، با سرعتی بی بدیل پر شده بود، ما به ازای توهین پرداخت شده بود و دلیلی برای اعتراض باقی نمانده بود(به یاد بیاورید عکس العمل زیرکانه سیدمحمدخاتمی در مورد توقیف نشریه "حریم" و درخواست برای رفع توقیف حریم در صحن مجلس 1380 )

 4) 6 روز بعد، آیت الله توسلی به منظور ایجاد تحرکی دوباره در دفاع از حسن خمینی، تصمیم گرفت در مجمع تشخیص مصلحت نطق کند که در میانه این نطق، دچار سکته قلبی شد و درگذشت.
 5) سیل نامه ها و پیام های همدردی و تسلیت و تجلیل از مرحوم توسلی ...و تمام!

**** 
در همین رابطه: آغاز اصولگرایی مفهومی (+)